27 lipca - piątek

Uwielbiam nakładać naczynia do zmywarki. Chyba to sobie wpiszę w zainteresowaniach na facebooku, niech ludzie wiedzą z kim się zadają.

Zmywarka i tak jest spoko. W przedszkolu ( czytaj: kiedy jeszcze nie miałam w domu tej machiny) namalowałam farbami jak pomagam w domu. Praca oczywiście pojechała gdzieśtam na wystawę - ahh, ten talent. ( z wiekiem maleje. Aż doszło do tego momentu w którym jestem obecnie. )
Nigdy nie zapomnę siebie klęczącej na żółtym stołku przed zlewem z naczyniami. Uroczo.
A później miałam zmywarkę. Jako jedyna w pierwszej klasie. Tego też nigdy nie zapomnę.

Dziś "spotkanie klasowe" na grodzie.  Z perspektywy czasu przyznam, że żałuję pójścia na nie. Miałam dobrą opinię o większości klasy, a teraz.. Tak jakoś mi przeszło trochę. Że stękam jak stara debilka o te fajki i piwo? Może. Mi to nie przeszkadza, w przeciwieństwie do dwóch ww. gówien :-)
Fajki &  % wyznacznikiem dojrzałości, a może wręcz zajebistości? Nie sądzę. A jeśli tak, to ja wolę być nie-zajebistym dzieckiem :-)
( Tym co napisałam wyżej nie chciałam nikogo obrazić. Raczej.. wyrazić swoją opinię, czyli to, co robię zawsze. Jeżeli komuś to nie pasuje, to... ma problem :-) )

Razem z Anią wracamy do Polanowic. Z buta ( nikt nie miał odwagi przyjechać po nas samochodem, droga na gród jest po prostu genialne), z obtartymi nogami i oblaną piwem koszulą. Miodzio.

Ania po drodze mi śpiewała. Nie wiem, chyba chciała mi zapewnić jakąś rozrywkę. Tak też można..
W pewnym momencie zorientowałam się, że mam nieodebrane połączenie na telefonie. Oho, opierdziel będzie, jak nic ( z góry tak sobie wmawiam, choć nie wiem o co chodzi). Nie umiałam się dodzwonić, także pół drogi pokonałyśmy zastanawiając się co może być przyczyną tego telefonu. W pewnym momencie mój telefon dzwoni. Sabaton, na pełen głos. Najpierw się przestraszyłam, później zaczęłam grzać jak głupia. ( btw -  przepraszam, że tak późno odbieram. To wina dzwonka :-) )
Obyło się bez ochrzanu. Chwała Bogu.



Tak jak jest, jest dobrze.